پارسا پنجشنبه رسماْ ۵ سالگی را تمام و پا به عرصه شش سالگی گذاشت. فعلا یه تولد خصوصی گرفتیم تا در هفته های آتی بتونیم قول تولد دسته جمعی گرفتن رو براش عملی کنیم.

پارسا یه مدل خنده‌ی از ته دلی داره که آدم با شنیدن خنده اش تا ته دلش شاد می‌شه. طوری ریسه می‌ره که هررهگذری هم ناخودآگاه با شنیدن صدای خنده اش می خنده.

به نظر من تو این اوضاع درهم و برهم لبخند زدن وظیفه ایست که روی دوش تک تکمون سنگینی می کند. حتی اگه دور از جون می خواهید به غصه هاتون هم فکر کنید، لطفا با لبخند این کار رو انجام بدید.

کلا از مغازه هایی که این برگه را پشت شیشه در ورودی شان چسبانده اند خیلی خوشم میاد.



پارسای گلم عزیز دلم ۵ سالگی ات مبارک.