پریسا و پارسا

بچه ها رو برده بودم کلاس شعر و قصه. داشتم از کلاس  می آمدم بیرون که خانومی به من سلام کرد و پرسید: "شما دبستان نبوت می رفتین؟" گفتم: "بله" و او گفت: "آزاده ب..." نیستی؟ و من در حالیکه در ذهنم داشتم دنبال اسم این چهره آشنا می گشتم، گفتم: "بله" و او گفت: من "راحله ه.." هستم و من از یافتن این دوست دبستانی* بعد از گذشت تقریباً 23 سال کلی ذوق زده شده بودم. روی صندلی های بیرون کلاس بچه ها نشستیم و شروع کردیم به صحبت. پسرش- سینا- چهار سال و نیمش بود و الان توی همون کلاس شعر و قصه ای که پریسا و پارسا توش بودند، نشسته بود. خودش پزشکی اش رو توی دانشگاه علوم پزشکی ایران تموم کرده بود و حالا دوسالی بود که داشت تخصص پزشکی هسته ای رو می خوند.کلی تحسینش کردم و تحسینم وقتی بیشتر شد که بهم گفت: " دوم دبیرستان که بوده مامانش بر اثر سرطان معده فوت کرده و اون مونده، پدرش و 2 برادر بزرگتر و 3 برادر کوچکتر از خودش." و این برای دختری که دست به سیاه و سفید توی خونه نمی زده و برای مامانش مهم این بوده که اون به تحصیلش بپردازه یعنی واقعا فاجعه! و راحله گفت: " اون موقع بود که دیدم من دو راه بیشتر ندارم؛ یکی این که خودم رو ببازم و دیگه به درس و هیچی فکر نکنم و دیگر این که با تمام نیرو و توانی که دارم برای درس و آینده و اون چیزی که برای مامانم هم مهم بوده، وقت بذارم. و این شد که راه دوم رو انتخاب کردم و سال سوم دبیرستان توی کل مدرسه شاگرد ممتاز شدم."