پریسا و پارسا

پراکنده های خوانده شده

parisaoparsa — Sun, 06 Jul 2008 09:28:18 GMT

۱-در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هر چه بیشتر اوج بگیری کوچکتر می شوی

۲-کودکان وقتی با سرزنش و انتقاد زندگی می کنند می آموزند بی اعتماد به خود باشند. وقتی با خشونت زندگی می کنند می آموزند که جنگجو باشند. وقتی با ترس زندگی می کنند می آموزند که بُزدل باشند. وقتی با ترحم زندگی می کنند می آموزند که به خود احساس ترحم داشته باشند. وقتی با تمسخر زندگی می کنند می آموزند که خجالتی باشند. وقتی با حسادت زندگی می کنند می آموزند که در خود احساس گناه داشته باشند. اما اگر با شکیبایی زندگی کنند بردباری را می آموزند. اگر با تشویق زندگی کنند اعتماد و اطمینان را می آموزند. اگر با پاداش زندگی کنند با استعداد بودن و پذیرندگی را می آموزند. اگر با تصدیق شدن زندگی کنند عشق را می آموزند. اگر با توافق زندگی کنند دوست داشتن خود را می آموزند. اگر با تایید زندگی کنند با هدف زندگی کردن را می آموزند. اگر با صداقت زندگی کنند حقیقت را می آموزند. اگر با انصاف زندگی کنند دفاع از حقوق را می آموزند. اگر با اطمینان زندگی کنند اعتماد به خود و اعتماد به دیگران را می آموزند. اگر با دوستی و محبت زندگی کنند زندگی در دنیای امن را می آموزند.

به پریسای 3 ساله ام!

parisaoparsa — Wed, 18 Jun 2008 10:47:18 GMT

تاریخ: ۲۷/۳/۸۷

پریسای من، دختر قشنگ و نازم

آن روزها شاید تصور رسیدن و درک لذت این روزها خیلی دور و مبهم به نظر می رسید. آن روز را که مانند یک ماهی برای اولین بار در درونم جنبیدی یادم هست و آن روز را که درست در لحظه اذان ظهر تو را برای اولین بار در بیمارستان خاتم الانبیاء به اتاق آوردند تا به من نشانت دهند و من وجودم را به نوعی متفاوت از نه ماه پیش از آن با تو سهیم شوم.

یادم هست اولین لبخند شیرینت را که اول در خواب و بعد در بیداری تحویلم میدادی.

یادم هست سه ماه و ده روزگی ات را که غلتیدی.

چهار ماه و ده روزگی ات را که دل درد کودکانه ای که مدام آزارت می داد کمی تسکین یافت.

پنج ماه و ده روزگی ات را که نشستی.

هشت ماه و ده روزگی ات را که چهار دست و پا برای کشف پیرامونت به راه افتادی.

هشت ماهت تمام شد که اولین دندانت سر از لثه بیرون آورد.

ده ماهگی ات را وقتی مادر جون گفتند: پریسا "یا علی" بلند شو و بایست و تو ناگهان دو دستت را از زمین کندی و برای اولین بار لحظاتی بدون کمک ایستادی.

یازده ماه و ده روزگی ات را که راه رفتن را آغاز نمودی.

این عدد ده هنوز هم در ذهنم یک معماست. نمی دانم چرا ولی همیشه در تحولات نوزادی ات دخیل بود.

اولین ادای کلماتت(ددر،یحیی،ماما،بابا)، اولین شعرت(یه توپ دارم)،اولین شیرین کاری ( نه ماهت نشده بود که میگفتم پریسا موش شو و تو صورتت را مثل موش جمع می کردی) و شیرین زبانی هایت را همه و همه را در خاطرم حک کرده و به یاد دارم.

20 ماهه بودی که تو را از شیر گرفتم و 2 سال و 3 ماهت بود که طی دو، سه روز و کاملا راحت پوشکت را ترک کردی.

2 سال و 8 ماهت بود که پارسا به جمع 3 نفره ما افزوده شد و بر شیرینی زندگی مان افزود و تو علیرغم تمام دلواپسی هایمان، چه خوب او را پذیرفتی، ای مهربان خواهرش.

همیشه دوست داشته ای که با بزرگتر از سن خودت همبازی شوی و حالا این روزها هم که دیگر بهترین بازی ات این شده که من دخترت شوم و پارسا یا بابایی پسرت و تو ما را به گردش و میهمانی ببری و برایمان غذا درست کنی.

از این که یک سی دی یا یک کتاب را بارها و بارها ببینی و یا بخوانی نه تنها خسته نمی شوی که بسیار هم لذت می بری.

هیجان انگیز ترین بازی هایت با بابایی قایم موشک، کدوی قل قل زن و شنگول و منگول هستند.

بهترین غذایت پلوی ساده با مرغ یا کباب تابه ای است. کلا خوراکی های ترش را به شیرین ترجیح می دهی و در عین حال خیلی اهل خوردن نیستی.

در حال حاضر که خیلی مال دوستی و اسباب بازی هایت را تا حد ممکن به کسی نمی دهی به خصوص آنهایی را که مثل کالسکه عروسک و عروسک هایت به حس مادرگونه ات مربوط می شود.البته از دکتر در این رابطه پرسیده ام و می گویند که این طبیعی است و مربوط به سن تو و گذراست.

جز دو دندان نیمه پوسیده ی حاصل قطره آهن خوردن های دوران نوزادی ات که یکی اش را درست کرده ای و دیگری در انتظار درست شدن است، خدا را شکر سالم، شاداب و مانند گل با طراوت و حساسی و به نوع حرف زدن و میمیک صورت آدمها خیلی اهمیت می دهی و دقت می کنی.

عاشق به کار بردن الفاظ قلمبه سلمبه و قربون صدقه ای هستی.

عاشق این که بگویم می خواهم ازت عکس بگیرم و تو از خودت ژست و فیگور اختراع کنی.

چیزی که کلا آزارت می ده زیاد لباس پوشیدنه و فصل گرم و سرد هم نداره و این روزها هم که به طور کامل جوراب زده شده ای.

عاشق لاک زدن ناخن ها، دامن پوشیدن در خانه و همکاری در کلیه امور خانه ای.

عاشق این که تو را "شیرین عسل" خطاب کنیم و پارسا را "قند عسل".

پریسای گلم، نازینم اینها همه را مرور و مرور کرده تا رسیدم به امروز، 27 خرداد 1387، که 3 ساله شدی. باورت می شود مونس 3 سال و 9 ماه از عمرم. برای من که هنوز باور این همه بزرگ و خانم شدنت سخت است. تو امروز برگ برگ تقویم روزگار را سه بار تجربه کرده ای.

عزیزم، نازنینم، گل من، شیرین عسلم

تولد 3 سالگی ات مبارک و فرخنده باد.

امیدوارم در پناه حق، در کانون گرم خونه، زیر سایه بزرگترا در محیطی شاد و امن، بارور، شکوفا و پر ثمر شوی.

مامان که خیلی دوست داره.

بازی، شادی و اندیشه

parisaoparsa — Wed, 04 Jun 2008 01:02:18 GMT

چند هفته ای است که دوشنبه ها پارسا رو پیش مامانم میذارم و پریسا رو به موسسه بازی و شادی می برم. در اونجا به مدت یک ساعت و نیم بچه ها به همراه ماماناشون بازی و فعالیت می کنند. به نظرم خیلی ایده خوبیه چون اولا هر مامانی خودش مراقب بچه خودش هست و ثانیا بچه ها دیگه بهانه ماماناشون رو نمی گیرن. ولی برای سن 3 سال به بالا که دیگه یه خورده مستقل بودن براشون خوبه قراره که مامان ها در یه اتاق باشن و بچه ها در یه اتاق دیگه که کم کم از هم فاصله بگیرن و نه یه دفعه.
بعضی وقتا هم کلاس در یه محیط باز برگزار می شه مثل آنروز که کلاس در پارک نشاط واقع در جلفا برگزار شد و این هم گزارش تصویری آن روز:

پریسا در حال تجربه نقاشی روی سنگ با گچ و زغال

پریسا در حال پیدا کردن کرم و سوسک در زیر برگهای نمدار

در حال غذا دادن به مورچه ها

این هم یه عکس با ژست پیشنهادی خود پریسا

آخرین اخبار: ما تا یه ساعت دیگه داریم برای سفر به بروجرد می ریم. انشاء الله پس از برگشتن با عکس شما رو در جریان مسافرتمون قرار می دم.

و دوم این که جمعه ۱۷ خرداد، تولد رایحه جونه که به علت سفرمون پیشاپیش تولدش رو بهش تبریک می گیم.

مبارک مبارک تولدت مبارک

خداحافظ دوستان خوبمان

parisaoparsa — Fri, 23 May 2008 09:54:18 GMT

۲ روز پیش من با یکی از بهترین همصحبت هایم خداحافظی کردم و پریسا با دو تا از بهترین همبازی هاش. همیشه خداحافظی می کنیم ولی بعضی خداحافظی ها خیلی سختند و این بار از نوع بسیار سختش بود. فکر می کنم که الان در مسیر دوبی به کانادا باشند. انشاءالله که سفرشون بی خطر باشه و به زودی دوباره ببینیمشون.

پریسا و دو همبازی خوبش - ریحانه و رایحه جون -

پارسا غلتید

parisaoparsa — Sun, 11 May 2008 22:12:18 GMT

پارسا دیروز ساعت ۱۲ ظهر وقتی من و پریسا کمی آن طرف تر از اون مشغول نقاشی کشیدن بودیم برای اولین بار غلت زد.(در ۳ ماه و ۳ روزگی). پریسا ۳ ماه و ۱۰ روزش بود که اولین غلتش را زد.

پیوست1: بالاخره عکس پارسا هم به لوگوی بالای صفحه اضافه شد.
پیوست2: کلی هم خبر و عکس و ماجرا از پریسا دارم که انشا الله وقت کنم به زودی میگزارم.

روز کارگر مبارک

parisaoparsa — Tue, 29 Apr 2008 22:22:18 GMT

"مهربانی را وقتی دیدم که کودکی خورشید را در دفتر نقاشیش سیاه کشید تا پدر کارگرش زیر نور آفتاب نسوزد."

برگرفته از وبلاگ http://www.story2007.blogfa.com

بچه اول یا دوم؟

parisaoparsa — Sun, 27 Apr 2008 21:31:31 GMT

خیلی از دوستان و آشناهام می پرسند که رابطه پریسا با پارسا چه جوریه و اینکه بهش حسادت می کنه یا نه. باید بگم اینکه اصلا حسادت نکنه که واقعا نمی شه و طبیعی هم نیست ولی حسادت پریسا با بقیه فرق می کنه حسادتش به صورت محبته البته از نوع بی موقعش! یعنی انواع ناز کردن و بوسیدن اون هم وقتی که پارسا خوابه یا داره می خوابه.

اما از پارسا بگم... خدا رو هزار مرتبه شکر که واقعا بچه ی خوب و آرومیه و اصلا دل درد های نوزادی شبیه مال پریسا رو نداره. خودش معمولا می خوابه ولی جدیدا با کوچکترین صدایی از خواب می پره و گاهی نمی تونه که خودش دوباره بخوابه و کلا دو سه روزی می شه که خوابش بهم ریخته و کم شده و دیگه مثل بچه اول نمی شه که با هر نق زدنی بغلش کنی چون دیگه یه بچه اولی هست که اونم هنوز با اینکه در برابر پارسا بزرگه ولی واقعیتش بازم خیلی کوچیکه و همش سعی می کنم که این موضوع از یادم نره.

دوستی می گفت بچه های اول از همون ابتدا یه مادر ۱۰۰٪ دارند و با دنیا اومدن بچه دوم تبدیل میشه به یه مادر ۵۰٪ ولی بچه های دوم از همون اول یه مادر ۵۰٪ رو دارند و ادامه می داد خوش به حال بچه اول ها که حداقل برای مدتی مادر ۱۰۰٪ ی رو تجربه کرده اند! البته این دوست عزیز بچه دوم خانواده اند و نگاهش از نوع بچه دومی هاست ولی من که خودم بچه اول بودم می گم که این که یه چیزی رو از اول یه میزان کمی ازش را داشته ای بهتر از چیزی است که از اول کاملش رو داری و بعد ازش کم می شه! (نگاه بچه اولی)
تا نظر شما چی باشه؟

و حالا از محبت خودم نسبت به پریسا و پارسا بگم. تا قبل از دنیا اومدن پارسا حتی موقعی که باردار بودم فکر می کردم هیچ وقت نمی تونم کسی رو به اندازه پریسا دوست داشته باشم ولی پارسا از همون لحظه ی دنیا اومدنش آنچنان مهری رو با خودش اورد که صادقانه بگم الان هر چی به اون ته تهای قلبم هم رجوع می کنم نمی تونم بگم که کدوم رو بیشتر دوست دارم.

پریسا و پارسای گلم هر دوتون رو خیلی دوست دارم و این دوست داشتنی است که با هیچ چیز توی این دنیا قابل مقایسه نیست.

نوروز 87

parisaoparsa — Thu, 10 Apr 2008 13:21:18 GMT

غبار روبی

parisaoparsa — Thu, 10 Apr 2008 12:53:18 GMT

سلام. مدت زیادی است که اینجا سر نزده بودم. امروز فقط خواستم که غباری از رویش تکانده باشم. در ضمن سال نو بر همه ی شما دوستان خوبم مبارک. انشا الله سالی خوب و خوش و سرشار از موفقیت برای یکایکتان باشد.

نیلوفر مرا به بازی ۷ محال دعوت کرده. سعی می کنم که به ۷ محال فکر کنم و برایتان بنویسم.

امیدهای زندگی من

parisaoparsa — Mon, 25 Feb 2008 15:12:18 GMT

             پریسا
    زمان تولد: ۲۷/۰۳/۸۴   ساعت ۱۰:۳۰ صبح
    وزن:     ۳.۱۵۰ کیلوگرم
    قد:       ۴۹ سانتیمتر
    دور سر: ۳۴.۵ سانتیمتر

          پارسا
    زمان تولد: ۱۹/۱۱/۸۶   ساعت ۸:۴۵ صبح
    وزن:     ۳.۲۰۰ کیلوگرم
    قد:       ۵۰ سانتیمتر
    دور سر: ۳۶ سانتیمتر